Lentiz MBO Maasland bezoekt Ahene Sledgedogs, Zweden

Een bezoek aan de unieke AHENE module Sledgedogs (Zweden)

In week 47 (21-24 november jl.) hebben Daisy Poot (Docent dierverzorging) en ik Arie van der Ende (teamleider MBO) een bezoek gebracht aan 5 studenten uit de DV2F4 die op dit moment een AHENE-module Sledgedogs volgen op het Gransnaturbruksgymnasium in Zweden.

Dinsdag 21 november 2017

Na een moeizame autorit richting Schiphol (veel fileproblemen) stappen Daisy en ik rond de klok van 10.45 aan boord van flight SK556 (SAS-Scandinavian Airlines) voor vertrek naar Stockholm. Eenmaal aan boord vernemen we via de cockpit dat er technische problemen zijn met de verkeersleiding op Schiphol waardoor er vertraging opgelopen gaat worden. Met enige zorg over de aansluitende vlucht van Stockholm – Skelleftea (vertrek 15.25 uur) kiezen we rond 12.15 uur het luchtruim voor een vlucht van 2 uur en 10 minuten. Een goede rekenaar weet dan dat we precies 5 minuten zullen hebben om over te stappen…

De vlucht naar Stockholm verloopt soepel; we vliegen sneller dan verwacht waardoor we geen 5 maar 15 minuten hebben om de aansluitende vlucht te halen. Doet moet lukken… Probleem is wel dat we eerst door de douane moeten en worden onderworpen aan een fikse controle. De dame en heer die ons fouilleren zullen wel gedacht hebben. Het angstzweet breekt ons immers uit want de overstap naar Domestic Flights en de gate die daarvoor beschikbaar is, vergt een wandeling van minimaal 10 minuten. Zelden zullen Daisy en ik zo hard gelopen hebben maar gelukkig zijn we op tijd. Prettige bijkomstigheid is overigens dat de 2e vlucht een half uur is uitgesteld vanwege problemen in het Europese luchtruim.

De binnenlandse vlucht naar Skelleftea verloopt zonder problemen. Op de superkleine luchthaven van Skelleftea, waar een kleine sneeuwlaag te bespeuren valt, worden we verwelkomt door Mimmi Andersson, projectleider AHENE van Grans en inmiddels een goede bekende. Zij en Sofia Endstrom zijn al jaren betrokken bij internationale projecten en studentuitwisseling met Lentiz MBO Maasland en zijn fijne collega’s geworden. Mimmi rijdt ons veilig over de besneeuwde wegen naar Pitea, een plaats dichtbij de school en qua grootte vergelijkbaar met Maassluis (33.000 inwoners). Tijdens onze autorit valt er veel sneeuwval en rijden we in een donkere omgeving. We zijn even niet voorbereid op het feit dat het in het hoge Noorden rond de klok van 15.00 uur al donker begint te worden….

In Pitea worden we ondergebracht in een prima geoutilleerd B&B, behorend bij een groot en luxueus hotel op 5 minuten loopafstand. We slapen in het B&B en ontbijten tijdens ons verblijf in het hotel. Met Mimmi eten we die avond bij een Thais restaurant en gebruiken voor het slapen gaan nog een versnapering in de Bisschops Arms, een mooie bruine kroeg in het centrum van Pitea.

Woensdag 22 november 2017

07.30 uur ontbijt. Wat een schitterend buffet treffen we aan. Allerlei soorten broodjes, salades, yoghurts, gerookte zalm, haring, diverse kazen en natuurlijk een dampende bak koffie of thee. Om 08.30 uur worden we opgehaald door Mimmi en rijden naar de school. Voor ons de eerste keer en hoe overweldigend is die aanblik. Mooie houten gebouwen (hoofdgebouw behoord in het verleden tot een militair onderkomen), schitterend geoutilleerde praktijkverblijven, veel grond om de school, mooie studentverblijven maar vooral een idyllisch plaatje door al die sneeuw!

Op de school ontmoeten we o.a. Sofia, Victoria en Eleonora die in de afgelopen jaren een of meerdere bezoeken aan onze school hebben gebracht. Een prettig weerzien. We treffen ook de studenten aan die met ons, de Belgische en Finse studenten, zullen afreizen naar een huskyfarm in het noorden, waar een training zal worden gevolgd met sledehonden. Jentel, Manuela, Dewi, Suzanna en Naomi verblijven nu voor hun 2e week in Zweden en hebben het heel goed naar hun zin. Ze vinden de lessen van een goed niveau, interessant en leerzaam; hebben een goed contact met de collega-studenten uit Finland en België, waarbij het contact met de Belgische studenten het meest intensief is. Logisch gezien de taalbarrière die met name de Finse studenten parten speelt.

Samen vertrekken we naar Svedsjekojan, een huskyfarm waar we in een soort “tobbe ”worden verwelkomt. Een heerlijk open haardvuur brandt en kannen vol met dampende koffie en thee. De eigenaresse vertelt enthousiast over haar bedrijf. Er verblijven inmiddels ruim 60 sledehonden op het bedrijf die in de komende periode zullen worden ingezet voor sledetochten met toeristen. De studenten worden na haar uitleg meteen aan het werk gezet. De honden moeten worden gevoerd en de hokken worden schoongemaakt. Een klus die zonder dralen wordt aanvaard en waarbij je al snel bemerkt dat de studenten snel met de honden vertrouwd raken. Na het voeren en verzorgen is het tijd voor een hamburger bij het open haardvuur. Onder het middagmaal (het is nog geen 11.00 uur) opnieuw uitleg over het bedrijf, het karakter van de honden, de riemen en het tuigage dat bij sledetochten wordt gebruikt etc.

Na de lunch worden er een slede tevoorschijn gehaald en worden 4 honden ingespannen. De studenten oefenen tussen de kennels door. Helaas is er door de overvloedige sneeuwval van de laatste dagen geen track uitgezet waardoor er van een grote tocht rondom het meer (dat vlakbij de farm ligt) geen sprake kan zijn. De honden zouden te diep in de sneeuw zakken en blessures opgelopen… En dat wil je als ondernemer in de winterperiode natuurlijk niet hebben! Ook Daisy en ik maken een korte trainingsronde; een schitterende ervaring.

Rond 14.30 uur keren we terug naar de school en brengen de studenten terug in hun verblijf. Intussen is het dan al duidelijk dat er ander weer aan te komen zit. Er is een flinke depressie vanuit het zuiden voorspelt die sneeuwstormen voorspelt met hevige sneeuwval. Dan wordt langzaam duidelijk dat de donderdag een hele bijzondere dag zal gaan worden…….

Wij rijden met Mimmi terug naar Pitea en gebruiken het diner in een fraai restaurant. Daarbij zijn Mimmi, Victoria, Sofia en Hanna aanwezig. We eten voor het eerst in ons leven rendiervlees. Zalig! Het wordt een leuke avond die we opnieuw besluiten in het cafe. Om 20.30 uur hebben we gedineerd, een biertje gedronken en kunnen we naar bed. Zeer ongebruikelijk maar in Zweden is de dagindeling in deze winterperiode echt anders dan die in Nederland! Ik word wakker rond de klok van 03.00 uur; kijk naar buiten en ziet dat het flink is gaan waaien en dat het is gaan sneeuwen. Men had ons gewaarschuwd.

Donderdag 23 november 2017

Om 07.20 uur verlaten we onze B&B en lopen richting het hotel voor ons ontbijt. Dan is duidelijk dat het wel eens een hele rare dag kan gaan worden. Het sneeuwt als een malle en het waait behoorlijk. Van een storm is er nog geen sprake maar je merkt aan alles dat er iets “dreigends” in de lucht zit. Aan het ontbijt merk je dat ook de overige gasten het allemaal over het weer hebben. Wij blijven relaxed en genieten van het ontbijt. We staan keurig om 08.30 uur klaar en Mimmi komt ons halen. Op weg naar school geeft ze aan dat het oorspronkelijke plan om de studenten naar hun workplaces te brengen op de schop kan. De voorspellingen zijn slecht. Men durft het niet aan om op pad te gaan.

De studenten zijn uiteraard teleurgesteld maar hebben begrip voor de beslissing. Hun vertrek naar de bedrijven zal minimaal met een dag worden uitgesteld. Een dag lekker niks dus voor onze studenten die nog wel een skype-conferentie hebben met hun docenten uit eigen land. Het is leuk om Gail “live “te zien en te kunnen spreken. Mooi dat deze technieken bestaan maar vooral goed om elkaar op de hoogte te brengen (en te houden) van ervaringen die worden opgedaan.

Ons programma wordt ook aangepast. Wij krijgen een rondleiding door en in de school. Een rondleiding die de gehele dag in beslag zal nemen. We bezoeken lessen, maken kennis met docenten, wisselen kennis uit, informeren elkaar over zaken die beide scholen op het gebied van onderwijs raken. We zijn in zoveel aandachtsgebieden gelijk… Een groot verschil is er wel; deze school heeft zoveel ruimte, faciliteiten (materieel en personeel), en financiële middelen om dit mogelijk te maken. Het dierenverblijf is misschien wat provisorisch maar de hondenkennels en de trainingsruimte voor trainen dieren, het machinepark, de kantine, de bibliotheek…. Het is geweldig.

Ondertussen wordt de sneeuwval erger en erger en neemt de wind meer en meer toe. We lunchen in Pitea en krijgen een typisch Zweeds gerecht voorgeschoteld. Niet onsmakelijk maar ook weer geen delicatesse. Op weg naar het restaurant en zeker weer op de weg terug naar school zie je hoeveel sneeuw er valt. Het openbare leven krijgt het flink te verduren. Overal verschijnen tractoren, shovels en sneeuwschuivers die de weg proberen vrij te maken. Het is onbegonnen werk. Per uur valt er tussen de 10 en 20 cm sneeuw! In 25 jaar heeft men dit in Zweden nog niet meegemaakt!

Terug op school vernemen we dat de school zal worden gesloten. Alle lessen worden gestaakt om docenten en studenten de gelegenheid te geven tijdig naar huis te laten keren. Docenten maken er natuurlijk gebruik van; studenten blijven op de school maar volgen geen lessen meer. Onze rondleiding wordt wel voortgezet; het is voornamelijk het nieuwe deel van de school dat aandacht krijgt. Men heeft onlangs een paardenverblijf gebouwd en toen we dit zagen vielen we van de ene verbazing in de ander. Stallen, een manegebak met tribune, faciliteiten voor de paarden (binnen en buiten)….. Manege Chardon zou jaloers zijn op deze middelen. Buiten wordt het alleen maar erger en Mimmi is gedwongen ons eerder naar huis te brengen dan gepland. De weerssituatie wordt met de minuut slechter en dat is duidelijk te merken als we terugrijden naar Pitea. We rijden langs de door de shovels en tractoren opgebouwde sneeuwwallen; sommigen zijn meer dan een meter hoog en het blijft maar sneeuwen. Mogelijk komt ook onze terugvlucht van morgen in gevaar!

Het is 15.00 uur als we terug zijn in onze B&B. Hartstikke vroeg natuurlijk en dus gaan we winkelen,. Daisy meer dan ik eerlijk gezegd en besluiten met een versnapering in het inmiddels vertrouwde cafe. Het wachten is op Michael Andersson en Victoria die ons meenemen naar een restaurant waar we opnieuw heerlijk dineren. Daisy eet voor het eerst in haar leven elandvlees. Wel lekker maar niet zo heerlijk als het rendierenvlees. Ik neem dat nu voor de tweede keer in twee dagen tijd. Kan er eigenlijk geen genoeg van krijgen. Het wordt een hele leuke avond maar net als tijdens de vorige avonden; we dineren met elkaar niet langer dan een uur of twee. Om 20.00 uur dus maar een “afzakkertje” halen in een sportsbar waar de ijshockeywedstrijd Skkelleftea – Lulea live op tv wordt uitgezonden. Er hangen meer dan 20 (1) schermen waar voor Zweedse begrippen die avond veel mensen zien dat Skelleftea met 7-3 aan het langste eind trekt. En daar zijn de aanwezigen heel blij mee.

Rond de klok van 21.30 uur keren we terug naar ons B&B en beginnen onze koffer te pakken. Zouden we morgen kunnen afreizen naar Nederland? Gezien de weersomstandigheden kan het weleens lastig worden…

Vrijdag 24 november 2017

Opnieuw rond de klok van 03.00 uur wakker. Sanitaire stop. Een blik uit het raam maar ook het getik op het raam doet vermoeden dat het niet meer sneeuwt maar regent. En behoorlijk ook. Als dat maar niet nog meer overlast gaat bezorgen… Terug onder de wol; wekker niet op 06.45 uur maar 08.00 uur. 09.00 uur aan het ontbijt.Het weer is echt omgeslagen. De regen heeft al heel veel sneeuw doen verdwijnen en de wegen worden langzaamaan weer begaanbaar. Voetpaden worden gestrooid met grind; de wegen worden schoon geveegd. We genieten van ons laatste (overheerlijke) ontbijt en wachten tot Andre, een docent aan de school, ons op komt halen. Hij zal ons naar het vliegveld van Skelleftea brengen. Een blik op de website van SAS zegt ons dat alle vluchten zonder vertraging (!) doorgang kunnen vinden.

Andre rijdt ons in een uurtje naar het vliegveld van Skelleftea. Een prima rit met een prima conversatie tussen ons beiden. De man was ooit farmer maar is 5 jaar geleden als instructeur op de school begonnen. Hij heeft het lastig in zijn lessen; heeft moeite met de motivatie van zijn studenten en vraagt zich af of dat ook in Nederland is. En passant: de man is om 05.00 uur opgestaan, om 06.00 uur afgereisd uit Skelleftea (woonplaats) om op tijd op de school te zijn. Hij heeft les van 08.00 – 10.00 uur maar treft geen studenten aan. Komt ons dus maar ophalen want hij moet toch terug naar Skelleftea. Zie je het al voor je?

We arriveren anderhalf uur voor vertrek op het vliegveld; checken 10 minuten voor tijd in want er gaat maar 1 vliegtuig om 13.00 uur. Goede vlucht naar Stockholm waar we bijna 2 uur moeten wachten op de aansluitende vlucht naar Amsterdam. We lunchen en stappen rond de klok van 16.15 uur in het vliegtuig; landden om 18.20 uur op de Polderbaan en taxiën ruim 20 minuten naar de gate. Omdat we alleen handbagage hebben lopen we snel door naar de uitgang van het vliegveld en stappen in de bus die ons naar de parking brengt. Een prima en betaalbare oplossing om je auto te stallen op het moment dat je in het buitenland verblijft. Dit keer zonder file richting Maasland waar ik om 19.30 uur Daisy thuis bij man en kinderen afzet. Wat een fantastische ervaring hebben wij gehad. Helaas geen sledetocht kunnen maken met onze studenten maar wel goed dat we met eigen ogen hebben kunnen zien dat studenten in deze omgeving, mede dankzij de school Grans en de inzet van Mimmi en Sofia, zoveel kunnen leren. Bijzonder om daar een klein stukje van mee te mogen maken!

Arie van der Ende

Teamleider Lentiz MBO Maasland

Dit vind je misschien ook leuk...

2 reacties

  1. Henk schreef:

    Gaaf te lezen wat jullie allemaal hebben meegemaakt. Super ervaring!

  2. Gail schreef:

    Top verslag, Arie!
    Herkenbare verhalen.
    Wat is Grans een fantastische partner van MBO Maasland.
    Super project was AHENE en een fantastische ervaring voor onze studenten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

NederlandsEnglish